Oud, Nieuw en schuurpapier

Di Storia, Onder de tafel, Soli

Steevast vierde mijn familie Oud en Nieuw met een Italiaans diner en veel vino en Grappa. Het nieuwe jaar was net begonnen. Het was mijn elfde verjaardag, maar daar stond, zoals elke keer, niemand bij stil.
Ik zat onder de tafel met Angelo, mijn neefje van vijf. Hij sliep op een kussen. Ik had mijn vest over hem heen gelegd. Hoe hij door al dat lawaai heen kon slapen, was mij een raadsel. Buiten knalde het vuurwerk, maar bij ons ging niemand de deur uit.
Ik zat graag onder de tafel, vooral bij een familiebijeenkomst als deze. Zo kon ik alles goed zien en viel niemand mij lastig met hun kleffe liefkozingen. Tante Maria zoende nat. Ik griezelde van de haren op haar kin. Tante Lola kneep me te hard in mijn wangen en tuitte overdreven haar mond voor een harde smakzoen op mijn oor. En oom Rico kuste vol op mijn mond: Kom, kom, riep hij dan, terwijl hij over mijn billen wreef en me hard tegen zich aandrukte: we zijn toch familie!
Bij de gedachte alleen al krijg ik nog kippenvel.

Oom Guido was op een stoel gaan staan. De zit boog door en het hout kraakte vervaarlijk. Iemand, ik denk oom Rico, riep: Discorsi, speeche. Hij tikte met een lepeltje op een glas. Jaar in, jaar uit verhaalde oom Guido over hun jeugdjaren in Albareto. Het was voorspelbaar saai.

Ik kroop wat verder naar de hoek. Daar had ik beter zicht op oom Rico en tante Tina. Oom Rico had zijn hand op tante Tina’s achterwerk gelegd en kneep erin alsof hij deeg kneedde. Zijn gezicht was rood aangelopen. Tante Tina deed net alsof ze niets merkte. Ze keek met een uitgestreken gezicht naar oom Guido die maar bleef zeuren over alles dat altijd en eeuwig voorbijging.
Ik draaide me om en zag oom Giovanni, de man van tante Tina, de ene na de andere Galliano achteroverslaan; zijn blik strak op oom Rico gericht. Ha, dat werd vechten straks. Dat gebeurde altijd.
Oom Giovanni kneep zijn knokkels wit en nam nog een glas. Ik zat gespannen op mijn knieën.
Tante Tina deed nog steeds alsof ze niets van het billenkneden merkte. Oom Rico had bij die handeling zijn ogen dichtgedaan, straaltjes zweet liepen van zijn voorhoofd.

De hond werd de overdaad aan vuurwerk teveel. Hij kroop jankend bij ons onder de tafel. Ik duwde hem neer want kon niets meer zien. Oom Giovanni kwam al naar voren. Ik zoog mijn adem in. Oom Rico kreunde, draaide met zijn ogen en viel achterover. Ik begreep er niks van: oom Giovanni had hem nog niet eens aangeraakt.
Tante Tina gilde, ik nog harder, want onder de tafel had ik recht zicht op oom Rico; ik zat zo’n twintig centimeter van hem vandaan! Zijn ogen staarden omhoog. Zijn gezicht was paarsrood en uit zijn mond liep een straaltje zever met naast zijn hoofd een sliert bloed.
Mijn hart klopte in mijn keel. Ik griezelde, maar toch moest ik blijven kijken!
Tante Maria riep om een dottore en mijn moeder telefoneerde om een ambulance, wat ik niet snapte want iedereen kon zien dat mijn oom morsdood was!
De hond snuffelde even aan het hoofd van oom Rico en begon te huilen als een wolf. Mijn moeder werd er gek van. Ze zette haar nagels in zijn haren en sleepte de jankende hond naar de keuken. Angelo sliep gewoon door.
Oom Giovanni zat op de grond, hij keek dwars door me heen.
Tante Maria zei dat het maar goed was dat oom Rico geen vrouw en kinderen had. Ik dacht eerst dat ze dat lief bedoelde, maar toen zei ze dat hij veel geld had en dat dat dan mooi opgesplitst kon worden. Tante Tina sloeg haar met platte hand in het gezicht, op die baardharen, en zei met snerpende stem dat oom Rico net dood was en zelfs nog niet onder de grond. Iedereen schreeuwde door elkaar heen.

Intussen wist ik mijn blik niet af te wenden van oom Rico. Ik kon hem zo aanraken als ik wou, ik wou niet. Ik had nog nooit een dode gezien en nu kreeg ik er een voor mijn verjaardag. Bij die gedachte moest ik giechelen.
Zou hij helemaal niets meer horen of zien? Misschien stond hij wel een eindje verderop als geest en zag zichzelf liggen. Zou hij dan weten dat hij dood was of zou hij zich doodschrikken? Ik lachte weer en beet hard op mijn lip om die te onderdrukken, omdat ik me voor mijn bizarre gedachten schaamde.

Ik hoorde de sirenes van de ambulance. De dokter kwam ook binnen, samen met een politieagent.
Tante Maria informeerde de agent, haar Nederlands doorspekt met Italiaans; ik begreep niet dat hij dat allemaal verstond. De arts onderzocht oom Rico. Hartaanval, zei hij en vulde formulieren in. De ambulance ging weer weg. Tante Tina riep dat we deze datum nooit meer zouden vergeten: Hoe kunnen we nu ooit nog oud en nieuw vieren?
Oom Rico werd door de lijkwagen opgehaald. Mijn familie was eindelijk stil, behalve tante Tina.

Tante Lola trok mijn neefje onder de tafel uit en knelde hem tussen haar borsten. Hij was nog steeds niet wakker. Iedereen ging naar huis, de feestvreugde voorbij.
Toen zag ik hoe mijn moeder naast mij knielde. Ze had een groot stuk schuurpapier in haar hand en schuurde fanatiek het bloed van het parket.
Ik nieste door het stof. Toen zag ze mij, toen pas, en ik zag haar tranen. Ze kroop bij me onder de tafel en wiegde me heen en weer alsof ik een baby was.
Ineens voelde ik haar verstijven. Ik schrok. Zag ze de geest van oom Rico? Ze klemde haar armen hard om me heen, ik stikte bijna, en ze snufte in mijn oor: Gelukkige verjaardag, schat!



ds

Advertenties

10 thoughts on “Oud, Nieuw en schuurpapier

  1. Spannende bedoening zeg ! Leuk, nou ja, verhaal.
    Toen ik het uit had mompelde ik “Jezus” ! Vanuit de woonkamer weerklonk de stem van mijn dochter “je hebt geen zus papa !”
    Voor wanneer het Paasfeest en schuurpapier ?

    Like

    • Dat doet me weer denken aan mijn schoonoma. Zij had een zus die Rie heette. Op een dag besloot die haar doopnaam te gaan gebruiken en stuurde een kerstkaart naar haar zus met het nieuwe onderschrift: Je zus Maria.
      Schoonoma vond het hilarisch dat ze een kaart van Jezus Maria gekregen had en had ook geen idee van de werkelijke afzender Het drong pas tot haar door toen iemand anders las dat er ‘je zus’ stond; met moeite☺ Ze is erom blijven lachen maar heeft er nooit aan kunnen wennen.

      Met pasen was het doorgaans akelig rustig… er kwam ook nooit schuurpapier aan te pas, sorry…

      Dank, groets, ook aan je dochter

      Like

  2. Steevast vierde mijn familie Oud en Nieuw met tomatensoep met balletjes, ossetong in roomsaus, veel groenten en vers gerolde kroketten. Nadien was er koffie en mille feuilletaart. Een gigant van een taart. Ik kreeg als kind mijn mond niet ver genoeg open om daar in te bijten. Het was de tijd van bretellen, een strenge plooi in de broekspijpen, gesteven hemden, manchettenknopen en jawel, zoenen van allerlei formaat: droge, natte, kleine, grote, vluchtige, plakkerige… alleen die van mijn nichtje die een jaartje ouder was vond ik leuk, ’t waren juweeltjes, voor geen geld van de wereld wou ik die missen….
    Jouw verhaal opent wel wat registertjes :-))

    Like

    • Mooi! Het zijn prachtindrukken om te onthouden. En ben ik weer blij dat je dat wilde delen.
      Dank je wel, Ludwig.
      (Tomatensoep met balletjes vind ik trouwens nog steeds een feest.)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s