Hallo Jumbo?

Boodschappen doen is niet mijn favoriete bezigheid en al helemaal niet bij mijn buurtsuper. Smalle gangpaden waarbij je struikelt over dozen, karren en saggerijn van de jonge vakkenvullers. Regelmatig val ik in de ruzies en in het kleineren, lees: pesten, tussen het personeel en in het gesnauw naar de klanten. Mijn openvallende mond lijkt die van hen niet te sluiten en de manager, die vaak op enkele meters afstand hetzelfde werk doet, lijkt doof te zijn voor ‘zijn kinderen’.
Dat is wat ik regelmatig meemaak en mijn weerstand wordt steeds groter.
Maar goed, winkel Ellende ligt op loopafstand en ze hebben alles. Tenminste, als het wordt bijgevuld. Ik grijp regelmatig mis. En de dag erna weer en de dag daarna ook. Dan zou je bijna denken dat, bijvoorbeeld, de goedkopere favoriete huismerkkoffie uit het assortiment verdwenen is. Want als het tactiek is om de veel duurdere merken te slijten, die wel altijd in groten getale aangevuld worden, hebben ze aan mij een slechte. Dan ga ik wel ergens anders heen.
In de gelijknamige super in het centrum grijp ik nooit mis; val ik ook nooit in een ruzie en lijkt het personeel ook ouder te zijn; in ieder geval vriendelijker. Alleen woon ik in een buitenwijk en dat betekent dat ik langer moet zeulen en met mijn zware boodschappentassen de stadsbus moet nemen. Ik ga dus helaas vaker naar buurtsuper Ellende maar wacht zo lang mogelijk, tot mijn keukenkast en ijskast echt bijna leeg zijn, maak een lijst, grijp een winkelwagen en sta na een klein half uur weer oververhit buiten, want boodschappen doen in een recordtempo is minder erg. Jammer dat ik daardoor minder naar de andere artikelen kijk?

Met Pinksteren ben ik jarig en heeft J. als verrassing een tweedaags reisje geboekt. Met mijn verjaardag zijn we terug, komen mijn moeder, zus, kinderen en vierjarig kleinkind, maar dan zijn de winkels dicht. Dus race ik door super Ellende en koop tevens taarten en soezen uit het vriesvak, lekker en gemakkelijk te bewaren.
Ons reisje is heerlijk en als we voor mijn verjaardag laat terugkomen, zet ik de taarten alvast in de ijskast zodat ze langzaam kunnen ontdooien.
Maar dan, de dag erna, bij het aansnijden van de taart, valt mijn oog op de datum, vol ongeloof.
Maar het is echt: ik heb een taart gekocht, op 17 mei 2013, die ruim een half jaar, 22 november 2012, over datum is! En wat dat erger maakt, is dat er zuivel in zit.
Maar wat als ik dat niet gezien had en taart aan mijn kleinkind en mijn moeder had voorgeschoteld? Ik moet er niet aan denken wat een voedselvergiftiging zeker bij hen had kunnen teweegbrengen.
En zo heb ik dan ook ineens gebak te weinig na alle boodschappenvoorbereiding. Fijn!

De dinsdag na Pinksteren sta ik, met taart en kassabon, bij de klantenservice van Ellende.
‘Oh’, zegt de medewerkster die de doos aanneemt, en: ‘Dat is wel vreemd, ja.’
Ze zal het uitzoeken. Ik krijg mijn geld terug, zonder excuus en dat gaat me net iets te ver na risico en ongemak, dus ik vraag naar een bloemetje; ook omdat ik weet dat de super dat doet na een klacht. Haar gezicht wordt rood en haar ogen verschieten naar boos. Daar gaat de manager over, zegt ze bits en ik kan hem niet te spreken krijgen vanwege een vergadering. Ze zal mijn telefoonnummer doorgeven en hij zal me vandaag nog bellen. Nadat ik haar vraag of ik daar op aan kan, want eigenlijk geloof ik dat helemaal niet, zegt ze dat ik daar uiteraard op kan rekenen.

Natuurlijk word ik niet gebeld en een week later nog niet. Klanten die ‘zeuren’ moet je negeren, dan houden ze vanzelf wel op, denk ik cynisch. En bij die gedachte word ik zo pissig dat ik het opmerkingenformulier van de Jumbo consumentenservice gebruik. Ik moet de vestiging Ellende aangeven in een veldje, plus mijn gegevens en telefoonnummer.
Een halve minuut later krijg ik een bevestigingsmail dat mijn opmerking is aangekomen en dat ik zo spoedig mogelijk antwoord krijg. In de mail staat een link waarbij ik mijn status kan opvragen en dat doe ik dan ook, een paar dagen later:

‘Aan Soli:
Helaas hebben wij nog geen antwoord op uw eerdere reactie/vraag. Maar we zijn u niet vergeten! Uw reactie is nog in behandeling bij één van onze collega’s. U hoort zo spoedig mogelijk van ons.
De huidige medewerker, die uw vraag bij ons in behandeling heeft, is: Filiaalmanager ‘Puntje Puntje’ van het filiaal ‘Ellende’. Uw vraag heeft het volgende Meldingsnummer: xxxxxxxx
Wij vertrouwen erop u hiermee van dienst te zijn en zullen z.s.m. weer contact met u opnemen.
Met vriendelijke groet,
Consumentenservice Jumbo Supermarkten’

Oh, zo gaat dat? Je vult het filiaal in om het rechtstreeks naar winkel Ellende door te sturen?…
Daar ga je echt niks van horen, zegt mijn cynische ik, maar mijn: ik-geloof-in-de-mensen-ik, is er ook en denkt: Ter excuus tevens een nieuwe taart bij de bloemen!
Maar de manager van Ellende belt niet. Ik vind het geen verrassing. Na twee weken heb ik er genoeg van en vul op een avond het opmerkingenformulier opnieuw in, met een tweede opmerking, namelijk het negeren van een klacht. De vestiging van Ellende tik ik niet in het veldje maar doe ik er los bij.
De ochtend daarna heb ik al antwoord:

‘Geachte mevrouw,
Nogmaals wil ik u danken voor uw reactie.
Van de filiaalmanager van Jumbo Ellende aan de (…) heb ik vernomen dat u het gebak vergoed heeft gekregen en een bos bloemen ter excuses heeft ontvangen.
Graag vernemen we van u waaraan u denkt om het alsnog met u op te kunnen lossen. Onze collega’s van Jumbo Ellende aan de (…) zijn op de hoogte gebracht van deze melding.
Voor verdere afwikkeling willen we u vragen contact op te nemen met de filiaalmanager van deze Jumbo.
Met vriendelijke groet,
Jumbo consumentenservice’

Ik ben verbijsterd en moet ook lachen om deze idioterie. Wat een jokkebrok! Moet ik naar hém toe om hem zijn onverschillige brok onder zijn neus te wrijven? Dacht het niet! Want IK hoef dit niet op te lossen!
Ik stuur opnieuw een mail naar de consumentenservice met mijn adresgegevens voor de bos bloemen die ik na gevaar, ongemak, negeren en leugen wil ontvangen.
Het antwoord en de bloemen zijn tot nu toe niet aangekomen. Ik geloof er ook niet meer in. En heb, sinds ik met de taart terug ben gegaan, geen voet meer in de winkel gezet. En met mij ook een aantal mensen die hun vertrouwen niet echt zagen opgekrikt na mijn verhaal. En eigenlijk hoef ik ook geen bloemen meer na al dit. Ze zijn al over datum! Maar ik zou wel willen weten waarom een giftige monchoutaart helemaal vooraan staat? En waarom de consumentenservice van de Jumbo, consumentenservice heet?

Gisteren kwam er, via via, een openbaar Facebookbericht van winkel Ellende naar boven. Ongelooflijk. Ik ben bijna geneigd hier wel in te geloven. Facebook Jumbo Supermarkten zegt echter dat het waarschijnlijk om een neppagina gaat, want niet de bedoeling. Wat een understatement…
De pagina is er nog. Het bericht is bij hen weggehaald, en ook de vraag of ze hier een antwoord op willen geven…
Negeren is toch de beste oplossing?
Ondertussen ruziën de Jumbokinderen verder en krijgen ze van ‘Jumbo pa’ af en toe een standje over wat ze nu weer op Facebook hebben gezet.

Jumbo op Facebook






















De bloedrode mens (met B. Jansma)

 

© Barbara Jansma

© Barbara Jansma


 

De beweging van de dingen ziet hij
als hij onbeweeglijk staat.
Naast hem het doek dat hij nog nat
op de vreemde zolder zag; een ander
maar de bleke huid van het gezicht, zijn blik,
tegen een wand van ossenbloed.

Dat hij zich zo daarin herkent;
het geziene binnen maar iemand ook
die later zegt: dat ben jij. Wonderlijk
zo opgeschrikt te zijn omdat het zijn gebonden ik
weggeeft, daar vogelvrij

in rode natte tinten, stond een slapende herinnering
klaar om hem uit gedekte verf
te wekken.
Hij had zich kleurloos weg geschilderd.
Een half voltooide tijd.

 

ds2013


Meer

ik heb niet veel gedaan vandaag gedroomd
het brood gesmeerd de melk in een glas
gedag gekust en met een buur een praatje
gelopen met mijn hond nagedacht wat regels
opgeschreven geluisterd bij klassiek ik heb
gewacht het mooist geplukt voor in de vazen
gekeken naar zijn ogen en alles rook jasmijn

ik heb niet veel gedaan vandaag
is zo veel meer

ds
Di Storia Jasmijn Soli

Verdwaasd geluk

Di Storia, Tijd, Soli

In de stad waar ik een vreemde ben,
sjouw ik het bekende –  niet het vertrouwde  –
zie ik de man in de bus,
vervreemd van wie hij vroeger was.

Hij sleept zijn leven in een tas,
kijkt naar zijn stad  –  de straten
die de bus aandoet  –
en vraagt blijmoedig waar ik woon.

Er is verdwaasd geluk voor nodig
denk ik; een zekere weemoed
om een hoek die niet wil komen
en wat er wordt vergeten,

maakt dat geen dag meer langer wordt,
het slepen maar zo kort. Och, de tijd:
hij maakt ons onverhoopt verloren
en in de grond gelijk.


ds


Levenskunst

Di Storia Wiel Soli

Zijn dag verpakt in plastic zakken;
op zijn schoot ligt schroefdopwijn
en een halve leverworst. Het is koud
in de kraag van mijn jas.

Hij zingt de kilte stuk, beweegt zich
in een rijdende stoel: met een been,
het andere blokkeert. In een struikelende twist
is hij de bewonderenswaardige optimist.

Loop door, sist mijn oma in mijn oor:
Als je kijkt, willen ze geld of jatten
je horloge
, en ik voel mijn verzet
terwijl ik haar terug het graf induw.

Hij steekt zijn borst vooruit, galmt
de stenen uit de muren.
Mijn wrevel heeft hij al gerold,
verkoopt hem waar ik vrolijk bijsta.


ds