Kussen met een vreemde

Er waart, sinds 10 maart, een video rond op de social media, een prachtig filmpje dat me enigszins ontroerde. Tatia PIlieva, een filmmaker, woonachtig in Los Angeles, bracht twintig mensen bij elkaar:
hoe kus je iemand die je niet kent of misschien wel kent maar nog nooit gezoend hebt. Je ziet de onwennigheid, de verlegenheid, het aftasten en uiteindelijk: De kus. Kussen met een vreemde. Mogelijk dat je daarna je andere weg vervolgt maar als je zoiets intiems hebt gedeeld, blijft er dan ook niet iets hangen van verliefdheid, verlangen?

Ooit heb ik kussen met een vreemde in een gedicht verwerkt. Ik was het gedicht vergeten. Totdat ik het beeldproject van Tatia PIlieva zag, en met mijn gedicht aan elkaar knoopte:

Aan de helpoort

Verleden waar ik in kruipen kan
of klimmen
als een poortwachter die de stad bewaakt:

wie of wat houd ik tegen
wanneer gisteren voorbijglijdt
langs de uitkijkpost (en duivenvleugels
fluiten in het overstijgen).

Ik laat mij niet verhinderen
terwijl ik over D’n Hiemel mijmer
die na de doorgang tevoorschijn komt
waar je dansen kan en ik licht van wijn
op hellende voeten
door de poort terugkeer.

Gekust voor het eerst; voor het laatst
met een vreemde die ik staande houd
in de luwte van de boog.

De Jeker bruist en kinderen
gooien brood als kogels.

ds

 

Advertentie