Pleisterplaats

  Het zijn haar handen, eilanden. 
  Pleisterplaatsen, waarop ik op een vinger 
  slenter. Ontdek, natrek. Zwerf 
  over donkeroude plekjes, 
  een doolhof van ragfijne lijnen, 
  de kalme rivieren die even geheimzinnig 
  verdwijnen bij het rugwaarts glijden. 

  Ik reis een leven lang 
  in de herinnering van haar huid 
  wissen haar sporen langzaam uit; 
  kruipt bloed waar het niet gaan kan 
  om op mijn handen 
  te verschijnen, samen 
  met een slenterkind. 

  ds© 

Di storia, Pleisterplaats, Soli 2014

 
 
 
 

Lieve krokus

  Je plukte,
  zo diep mogelijk verdween je
  in te korte stelen, veegde zonnig
  aarde aan een mouw: Kijk,
  een bloem! En ik, ik liet
  de woorden na en plukte jou,
  een voor een, van begin af aan
  om nog daar nog langzaam
  een vaas voor te maken.

  © ds
Di Storia Lieve krokus Soli
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 Eerder geplaatst op Blomsterphoto.
 

Overjas

  De opgevouwen zware jas
  lijkt op een groot zwart dier dat slaapt;
  zo zacht streelt het een stille huid,
  het haakje dat mij in een tijd omsluit,
  de warmte is van haar.

  Ik wil niet denken aan wat hij ooit
  eerder is geweest, maar dat hij kou
  verdrijft, de kalmte waar je in kunt kruipen
  en hoe ik hem, nooit met feiten,
  op zieke lijfjes heb gevlijd.

  Al oud, het misdrijf is verjaard.
  Al dood, haar trotse rijkdom vol met gaten.
  Hoe het ligt met armen
  die je om je heen kunt slaan, de troost
  maakt dat ik ondraaglijk heb bewaard.


  ds 2014
Di Storia Haakje Soli 2014


De ontmoeting

Het was alsof er een dode hoek –zonder angst voor botsingen, waaraan gewoon voorbijgelopen werd, voor hem was opgezet. De enkeling die hem wel zag, omzeilde door te blijven staan en liet de kolos langs denderen.
Ik had hem niet herkend. Aan hetzelfde vlees en bloed was elke gelijkenis bezweken.
Hij hield mij staande door voor me te gaan staan; noemde mijn naam zoals vroeger. De grond nagelde me vast terwijl ik koortsachtig naar bekende trekken zocht. Omdat ik wist wie hij was maar het niet zag.
Ooit was hij te zwaar voor mijn lamme kinderarmen en gutste de zure lucht van opgeboerde babymelk op mijn smalle schouders. In de voorjaarslucht van nu kroop de geur van drank die waterig blauw en rood dooraderd in zijn ogen stond gebrand en die zijn gezichtshuid paars had opgezwollen.
We hadden ons uit het nest laten vallen, hij en ik, maar waren elkaar op weg naar beneden, kwijtgeraakt.
Ik deed verheugd en verrast, ook om mijn verwarring te ontkennen. Mond vol as. Hoofd vol schuim.
Het was alsof die dag zichzelf verzonnen had in een toneelstuk waarin de rollen nog niet waren verdeeld, zelfs niet geschreven. De acteurs kenden elkaar, hetzij oppervlakkig, hetzij uit een verwaterd contact. Ze tastten elkaar af. Hoe gaat het met je? (2x) Goed.(2x) Dat bijna gelijktijdig.
Andere woorden waren te groot geworden. Een tekst die door de voorgaande keren heen wel honderden malen werd gerepeteerd, werd vermeden in het daadwerkelijke moment. Elk woord woog, er mocht geen angst, geen liefde en geen verwijt in doorklinken. En vooral geen verleden. Elke aarzeling ging niet verder dan: Hoe gaat het met je?
Ik struikelde over een wanhopige tong die in alle toonaarden zweeg om elke emotie te dempen. Als hij een deur had die hij dicht kon doen, barricadeerde hij die met zorgvuldig dichtgetimmerde latten en maakte de ramen onzichtbaar. Hij liet zijn rug al doorschemeren in een halve draai. Hij had me gezien, dat was genoeg.
Ik had ontelbare malen gedroomd dat ik hem in een verouderd krantenbericht had gevonden. Een onaanraakbare dood, al begraven. Hij stierf zichzelf langzaam uit in drank terwijl hij zich voor jaren spoorloos uit de voeten maakte tot hij weer ergens opdook en alleen het toeval voor een kleine ontmoeting zorgde. Want meer was het nooit. Maar nu leefde hij weer even voor me in een scenario van twee zinnen. Hoe gaat het met je? Goed.

Di Storia 'Timelapse'  Soli 2013

Meer

ik heb niet veel gedaan vandaag gedroomd
het brood gesmeerd de melk in een glas
gedag gekust en met een buur een praatje
gelopen met mijn hond nagedacht wat regels
opgeschreven geluisterd bij klassiek ik heb
gewacht het mooist geplukt voor in de vazen
gekeken naar zijn ogen en alles rook jasmijn

ik heb niet veel gedaan vandaag
is zo veel meer

ds
Di Storia Jasmijn Soli

Druppels

Di Storia, Druppels, Soli

   Hoe het regent nu, kringen
   op het pad, wind vooroverbuigt,
   zich omringt met seringenbloesem.

   Hoe een vergeten wijnglas, onstuimig
   aangelengd met bloem en hemelwater,
   herinnert hoe het gisteren zonnig was
   en jij naast mij;

   nooit zo dichtbij zag ik mij
   in jouw ogen terwijl ik tafeldekte,
   wijn inschonk, bewust
   in elke beweging.

   Waar nu de regen valt, denk ik mij
   naast jou en hoe ik staande blijf; niet
   meer geloof in alleen maar water.


   ds

Liefde aan een hangslot



De brug hing er vol mee:
namen, data, hartjes op sloten, in alle maten en kleuren.
Op Wiki staat: ‘Bij de verering van Sint Raymundus Nonnatus brengen gelovigen hangsloten op het altaar aan om geheimen te beschermen en roddels te stoppen’, maar hier wordt iets anders bedoeld en, dat staat ook op Wikipedia: die traditie begon in de Hongaarse stad Pécs.
Je bezegelt namelijk je liefde door een hangslot aan een brugreling of een hek vast te maken.

Liefde aan een hangslot.

Als je je liefde hebt verzegeld, gooi je de sleuteltjes weg want ware liefde gaat nooit meer los. Dat is althans de bedoeling.

Di Storia, De sleutelstjes, Soli














De sleuteltjes vonden we per toeval, heus waar, op een bloemenmarkt verderop.


ds


De foto’s zijn van de Pont Notre Dame in Parijs.
(1 mei 2012)

Letters in de sneeuw

Di Storia, Letters in de sneeuw, Soli













  Als het raam de sneeuw binnenhaalt
  je de muren wit wilt schilderen, kristallen
  vlokken in de lucht, ga je gewoon maar zitten
  buiten uit je jas gedoken en wacht je op de hand
  die de sneeuw warm van je rug klopt.

  Er bloeit nog een roos, zie je
  en hoe het verlangen soms toch doorns heeft
  al is het nog zo bedekt. Licht
  aan de bovenkant. Daaronder groeit het
  woedt het zachtjes dicht.


  ds