Overjas

  De opgevouwen zware jas
  lijkt op een groot zwart dier dat slaapt;
  zo zacht streelt het een stille huid,
  het haakje dat mij in een tijd omsluit,
  de warmte is van haar.

  Ik wil niet denken aan wat hij ooit
  eerder is geweest, maar dat hij kou
  verdrijft, de kalmte waar je in kunt kruipen
  en hoe ik hem, nooit met feiten,
  op zieke lijfjes heb gevlijd.

  Al oud, het misdrijf is verjaard.
  Al dood, haar trotse rijkdom vol met gaten.
  Hoe het ligt met armen
  die je om je heen kunt slaan, de troost
  maakt dat ik ondraaglijk heb bewaard.


  ds 2014
Di Storia Haakje Soli 2014


Advertenties

19 thoughts on “Overjas

  1. Best interessant vast te stellen dat ik, bij het lezen van dit gedicht, mijn gedachten spontaan wegglijden naar andere oude jassen die ik bezit en ook niet meer bezit. En dat er ook mooie en minder mooie herinneringen aan kleven die al dan niet gepaard gaan met warme gevoelens.
    Of hoe jouw gedicht mij vandaag wakker maakte. Om iemand te parafraseren : Soli groet ’s morgens de dingen …
    Dank je wel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s